“ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒരു ശക്തമായ ഫുട്ബോൾ സംസ്കാരം ഇനിയും രൂപപ്പെട്ടിട്ടില്ല.”
ബ്രസീൽ പരിശീലകൻ കാർലോ ആഞ്ചലോട്ടിയുടെ ഈ പരാമർശം ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോൾ ലോകത്ത് വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യയിലേക്ക് വരാനിരിക്കുന്ന ബ്രസീൽ ടീമിന്റെ മത്സരത്തിന് മുന്നോടിയായി സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് ആൻചലോട്ടി ഇന്ത്യയിലെ grassroots ഫുട്ബോളിന്റെ ആവശ്യകതയും യുവതാരങ്ങളെ വളർത്താനുള്ള സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്.
പരാമർശം കേട്ട് അസ്വസ്ഥരാകുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു ചോദ്യം നമ്മൾ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്:
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതിൽ എത്രത്തോളം യാഥാർഥ്യമുണ്ട്?
ഇന്നലെ ബെംഗളൂരുവിൽ ഇന്ത്യ പനാമയെ നേരിട്ടപ്പോൾ അതിന് ഒരു ഭാഗിക ഉത്തരവും ലഭിച്ചു.
FIFAയുടെ ഏറ്റവും പുതിയ ഔദ്യോഗിക റാങ്കിംഗിൽ ഇന്ത്യ 138-ാം സ്ഥാനത്താണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും മികച്ച FIFA റാങ്കിംഗ് 94 ആയിരുന്നു. മറുവശത്ത് പനാമ 44-ാം സ്ഥാനത്താണ്. അതായത് ലോക റാങ്കിംഗിൽ 94 സ്ഥാനങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം.
പക്ഷേ ബെംഗളൂരുവിലെ മൈതാനത്ത് ആ വ്യത്യാസം അത്ര വലുതായി തോന്നിയില്ല.
ഇന്ത്യ ആദ്യം ഗോൾ നേടി. റയാൻ വില്യംസിന്റെ ഫിനിഷിലൂടെ ഇന്ത്യ ലീഡ് നേടി. രണ്ടാം പകുതിയിൽ ഒമർ വലൻസിയ പനാമയ്ക്കായി സമനില പിടിച്ചെങ്കിലും, അവസാന നിമിഷങ്ങളിലെ സമ്മർദ്ദവും അവസരങ്ങളും അതിജീവിച്ച് ഇന്ത്യ മത്സരം 1–1ന് അവസാനിപ്പിച്ചു. പനാമ 2026 ലോകകപ്പിൽ കളിച്ച ടീമാണ് എന്നത് ഈ സമനിലയുടെ പശ്ചാത്തലത്തെ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധേയമാക്കുന്നു.
ഇത് ഇന്ത്യ ലോകോത്തര ടീമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ഫലമല്ല.
പക്ഷേ ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോൾ മരിച്ചുകിടക്കുകയാണെന്നും ഇത് തെളിയിക്കുന്നില്ല.
അപ്പോൾ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം എവിടെയാണ്?
പ്രശ്നം കഴിവിന്റെ കുറവാണോ,അതോ സംവിധാനത്തിന്റെ കുറവാണോ?
ഇന്ത്യയിൽ ഫുട്ബോളിനെ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ കുറവില്ല. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ജനസംഖ്യയുള്ള രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായ ഇന്ത്യയിൽ കോടിക്കണക്കിന് ആളുകൾ ഫുട്ബോൾ കാണുന്നു.
എന്നിട്ടും ആ ആരാധകശക്തിയെ സ്ഥിരമായി അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരത്തിലുള്ള താരങ്ങളാക്കി മാറ്റാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ?
ഇവിടെയാണ് ആഞ്ചെലോട്ടിയുടെ ഗ്രാസ്രൂട്സ് എന്ന വാക്ക് പ്രസക്തമാകുന്നത്.
റിപ്പോർട്ടുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്, ഇന്ത്യയിലെ യുവതാരങ്ങൾക്ക് ജപ്പാൻ, ദക്ഷിണ കൊറിയ തുടങ്ങിയ ഏഷ്യൻ ഫുട്ബോൾ ശക്തികളിലെ താരങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലുള്ള മത്സരപരിചയം കുറവാണെന്നും ചില സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ സ്ഥിരമായ യൂത്ത് ലീഗ്സും യോഗ്യരായ പരിശീലകരും പരിമിതമാണെന്നുമാണ്.
ഒരു രാജ്യത്തിന് നല്ല ദേശീയ ടീം വേണമെങ്കിൽ ആദ്യം നല്ല യുവതാര വികസന സംവിധാനം വേണം.
ദേശീയ ടീമിന്റെ പ്രകടനം മാത്രം മെച്ചപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചാൽ മതിയാകില്ല.
8 വയസ്സുകാരനിൽ നിന്ന് 18 വയസ്സുകാരനിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് യഥാർത്ഥ ഫുട്ബോൾ വികസനം.
ഒരു നല്ല മത്സരം മാത്രം മതിയാകുമോ?
ഇല്ല.
പനാമയ്ക്കെതിരായ 1–1 സമനില ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോളിന് പ്രതീക്ഷ നൽകുന്ന രാത്രിയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു മത്സരത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോളിന്റെ മുഴുവൻ അവസ്ഥയും മാറ്റിവായിക്കാനും കഴിയില്ല.
ഇന്ത്യ 2026 ലോകകപ്പ് യോഗ്യതാ റേസിൽ നിന്ന് 2024-ൽ പുറത്തായി. 2027 AFC Asian Cup-ലേക്കും ഇന്ത്യക്ക് യോഗ്യത നേടാനായില്ല. ആറു മത്സരങ്ങളിൽ നിന്ന് അഞ്ച് പോയിന്റുമായി ഗ്രൂപ്പ് ഘട്ടം അവസാനിപ്പിച്ച ഇന്ത്യക്ക് അവസാന മത്സരത്തിൽ ഹോങ്കോങ്ങിനെതിരെ മാത്രമാണ് വിജയം നേടാനായത്.
അതിനാൽ പനാമയ്ക്കെതിരായ സമനിലയെ ആഘോഷിക്കാം.
പക്ഷേ അതിനെ പരിഹാരമായി കാണരുത്.
അത് ഒരു സൂചനയായി കാണണം.
നല്ല ടീമുകളെ നേരിടുമ്പോൾ ഇന്ത്യക്ക് മത്സരിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ആ മത്സരം കാണിച്ചു. ഇനി ചോദ്യം, ആ നിലവാരം സ്ഥിരമായി നിലനിർത്താൻ കഴിയുമോ എന്നതാണ്.
ഫുട്ബോൾ സംസ്കാരം എന്നത് സ്റ്റേഡിയത്തിൽ പതിനായിരങ്ങൾ എത്തുന്നതു മാത്രമല്ല.
അത് സ്കൂൾ മൈതാനങ്ങളിൽ കുട്ടികൾക്ക് കളിക്കാൻ അവസരം ലഭിക്കുന്നതുമാണ്.
ഗ്രാമങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും സ്ഥിരമായ യൂത്ത് ലീഗ്സ് ഉണ്ടാകുന്നതാണ്.
പരിശീലനം ലഭിച്ച കോച്ചുകൾ ഉണ്ടാകുന്നതാണ്.
കുട്ടികൾക്ക് മത്സരിക്കാൻ മതിയായ അവസരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതാണ്.
ഒരു കുട്ടി കഴിവുള്ളവനാണെങ്കിൽ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങൾ കാരണം അവന്റെ യാത്ര അവസാനിക്കാതിരിക്കുന്ന സംവിധാനം കൂടിയാണ്.
അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ആഞ്ചലോട്ടിയുടെ വാക്കുകളെ ഒരു അപമാനമായി മാത്രം കാണുന്നത് എളുപ്പമാണ്.
പക്ഷേ അതിനെ ഒരു ചോദ്യമായി കാണുന്നതാണ് കൂടുതൽ പ്രയോജനകരം!
നമ്മുടെ ഫുട്ബോൾ ആരാധനയെ ഒരു ഫുട്ബോൾ സംവിധാനമാക്കി മാറ്റാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?
ദേശീയ ടീമിന്റെ റാങ്കിംഗ് മാത്രമല്ല പ്രശ്നം.
ഇന്ത്യൻ സൂപ്പർ ലീഗുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭരണപരവും വാണിജ്യപരവുമായ അനിശ്ചിതത്വവും ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോളിനെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. AIFF-യും Reliance-ഉം തമ്മിലുള്ള commercial partnership അവസാനിച്ചതിന് പിന്നാലെ ISL-ന്റെ പുതിയ സീസണുമായി ബന്ധപ്പെട്ട fixture, broadcast തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ അനിശ്ചിതത്വം ഉണ്ടായതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ വന്നിരുന്നു.
ഒരു രാജ്യത്തെ ഫുട്ബോൾ മുന്നേറണമെങ്കിൽ ദേശീയ ടീം മാത്രം ശക്തമായാൽ പോരാ.
League ശക്തമാകണം.
Clubs ശക്തമാകണം.
Academies ശക്തമാകണം.
Youth football ശക്തമാകണം.
Coaching ശക്തമാകണം.
ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് വളരുമ്പോഴാണ് ഒരു ഫുട്ബോൾ രാജ്യം ഉണ്ടാകുന്നത്.
പനാമയ്ക്കെതിരായ സമനിലയ്ക്ക് പിന്നാലെ ഇന്ത്യക്ക് മുന്നിലുള്ള പരീക്ഷണം അതിലും വലുതാണ്.
ഒക്ടോബർ 3ന് കൊൽക്കത്തയിൽ അഞ്ച് തവണ ലോകകപ്പ് നേടിയ ബ്രസീലിനെ ഇന്ത്യ നേരിടും. അതിന് പിന്നാലെ ഒക്ടോബർ 6ന് രണ്ട് തവണ ലോകകപ്പ് നേടിയ ഉറുഗ്വേയെയും നേരിടാനാണ് ഇന്ത്യയുടെ പരിപാടി.
ഇവിടെ ഫലം മാത്രമല്ല പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
ഇത്തരം ടീമുകളെ നേരിടുമ്പോൾ ഇന്ത്യൻ താരങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന അനുഭവം, വേഗത, tactical understanding, pressure handling എന്നിവയാണ് ദീർഘകാല വളർച്ചയ്ക്ക് വിലപ്പെട്ടത്.
ബ്രസീലിനെതിരെ ജയിച്ചാൽ ഇന്ത്യ ലോക ഫുട്ബോളിൽ എത്തിയെന്ന് പറയാനാവില്ല.
തോറ്റാൽ ഇന്ത്യക്ക് കഴിവില്ലെന്നും പറയാനാവില്ല.
കാരണം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഫുട്ബോൾ നിലവാരം അളക്കുന്നത് ഒരു രാത്രിയിലെ ഫലത്തിലല്ല.
വർഷങ്ങളായി ഉണ്ടാക്കുന്ന സംവിധാനത്തിലാണ്.
ഇനി Ancelottiയുടെ വാക്കുകളിലേക്ക് തിരികെ വരാം
“ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഫുട്ബോൾ സംസ്കാരം ഇല്ല” എന്ന പരാമർശം കേൾക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യൻ ആരാധകർക്ക് വേദനിക്കാം.
പക്ഷേ അതിന് മറുപടി വാക്കുകളിലൂടെ നൽകേണ്ടതില്ല.
മറുപടി മൈതാനത്തും അക്കാദമികളിലും youth leagues-ലും clubs-ലും നൽകണം.
138-ാം റാങ്കിലുള്ള ഇന്ത്യ 44-ാം റാങ്കിലുള്ള പനാമയെ 1–1ന് പിടിച്ചുനിർത്തി.
അത് ലോക ഫുട്ബോളിലെ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം മാറ്റിയിട്ടില്ല.
പക്ഷേ അത് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു,
ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോളിൽ കഴിവില്ലാത്തതല്ല പ്രശ്നം; ആ കഴിവിനെ സ്ഥിരമായ നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന യാത്രയാണ് ഇനിയും പൂർത്തിയാകാത്തത്.
ഒരിക്കൽ ഇന്ത്യയുടെ FIFA ranking 94 വരെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് 138-ാം സ്ഥാനത്താണ്.
അതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബോളിനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം,
“നമുക്ക് ഒരു നല്ല മത്സരം കളിക്കാനാകുമോ?”
എന്നതല്ല.
“ഇന്നലെ പനാമയ്ക്കെതിരെ കണ്ട ആ നിലവാരം അടുത്ത പത്ത് വർഷത്തേക്ക് ഒരു സംവിധാനമായി മാറ്റാൻ നമുക്ക് കഴിയുമോ?”
എന്നതാണ്.
അതിനുള്ള ഉത്തരം ദേശീയ ടീമിന്റെ മാത്രം കൈകളിലല്ല.
ഒരു കുട്ടി ആദ്യമായി ഫുട്ബോൾ തൊടുന്ന മൈതാനത്താണ് അതിന്റെ തുടക്കം!